Turks verdriet

Zoals u wel weet was er de laatste dagen nogal wat commotie rond het claxonneer-gedrag van de Turken. In Gent bijvoorbeeld werd er een limiet-uur vastgesteld tot wanneer er getoerterd mocht worden. Voor velen zal dit een bron van ergernis zijn. Maar wij vonden het zalig. Als complete voetbal-analfabeet werden we vorige week verrast door de plotse oproer op straat. Wij wonen in een sterk geconcentreerde immigrantenbuurt en enkele seconden na het afblazen van de match stoven zowat alle turken de straat op. Reden genoeg voor ons om de ramen wagewijd open te zetten (wat was het warm die dag) en te genieten. Tientalle auto's, vlaggen, toeters met jong en oud kwamen voorbijgesuist. We konden alleen maar blij zijn in hun plaats. (En ook een beetje spijt hebben dat wij geen goed excuus hebben om te snel te rijden met onze kop door het dak).

Gisteren was ik uiteraard weer niet naar het voetbal aan het kijken. Toch was het perfect te horen wanneer de match afgelopen was. Geen claxons deze keer, maar een teleurgesteld gejuich galmde tot in onze zolderkamer. Pakkend...